پتانسیل رسوب‌گذاری یا خورندگی آب خود را بر اساس شاخص رایزنر بسنجید و راهکار مناسب را بشناسید.
شاخص پایداری رایزنر که در سال ۱۹۴۲ معرفی شد، ابزاری تجربی برای پیش‌بینی رفتار آب از نظر تشکیل رسوب یا ایجاد خوردگی است و کمک می‌کند بدانید آب مورد استفاده در سامانه شما تمایل به نشاندن لایه رسوب کربنات کلسیم دارد یا برعکس، خاصیت خورنده پیدا کرده است.
این شاخص از روی pH اشباع آب و مقایسه آن با pH واقعی محاسبه می‌شود و برای تعیین آن به پنج مقدار از آنالیز آب نیاز است:
- pH
- هدایت الکتریکی یا کل جامدات محلول
- غلظت کلسیم
- غلظت بی‌کربنات
- دمای آب
تفاوت شاخص رایزنر با شاخص اشباع لانژلیه در این است که لانژلیه تنها جهت تمایل آب را نشان می‌دهد، اما رایزنر با یک مقیاس عددی مشخص شدت رسوب‌گذاری یا خوردگی را نیز بیان می‌کند؛ هرچه عدد پایین‌تر باشد آب رسوب‌گذارتر و هرچه بالاتر باشد خورنده‌تر است.
برای تفسیر نتیجه از دو مرجع استفاده می‌شود، جدول اصلی رایزنر که وضعیت کلی آب را از رسوب شدید تا خوردگی بسیار زیاد دسته‌بندی می‌کند و جدول تکمیلی کریر در سال ۱۹۶۵ که تصویر دقیق‌تری از شدت رسوب و خوردگی به دست می‌دهد.